Türkiye’de mevcut mali yapı içinde vergi gelirleri büyük ölçüde merkezi bütçede toplanmakta; yerel yönetimlerin finansmanı ise genel bütçe vergi gelirlerinden ayrılan paylar ve yerel vergi ve harç gelirlerine dayanmaktadır. Ancak turizm yoğunluğu, mevsimsel nüfus dalgalanmaları ve geçici nüfus artışları, özellikle turizm bölgelerinde yerel yönetimlerin altyapı ve kamusal hizmet yükünü artırmakta ve bu durum yerel mali kapasitenin güçlendirilmesini gerekli kılmaktadır. Bu çalışma, 7194 sayılı Kanun ile ihdas edilen ve 2023 yılı itibarıyla konaklama hizmetleri üzerinden %2 oranında uygulanmaya başlanan konaklama vergisinin, mali yerelleşme perspektifi çerçevesinde formül esaslı bir tahsis modeli ile yerel yönetimlere aktarılmasının etkilerini Sakarya ili örneğinde analiz etmektedir. Çalışmada, vergi gelirlerinin ilçeler arasında yatay ve dikey mali dengeyi gözeten bir dağıtım mekanizması altında nasıl yeniden tahsis edilebileceğini değerlendirmek amacıyla senaryo temelli duyarlılık analizi uygulanmıştır. Bulgular, konaklama vergisi gelirlerinin turizm yükü, SEGE endeksi ve kişi başı turizm yoğunluğu kriterlerine göre yerelleştirilmesi hâlinde, turizm kaynaklı hizmet baskısının yoğunlaştığı Sapanca, Serdivan ve Adapazarı gibi ilçelerin göreli olarak daha yüksek mali kaynaklara erişebildiğini göstermektedir. Konaklama vergisinin, yerel hizmet yükü ile mali kaynak tahsisini uyumlaştıran ve yerel hizmetlerin finansman kapasitesini güçlendiren bir mali denkleştirme aracı olabileceğini göstermektedir. Analiz tek bir il ölçeğinde yapıldığı için bulguların ulusal düzeyde genellenebilirliği sınırlıdır. Buna rağmen çalışma, konaklama vergisinin formül esaslı yerel tahsisine yönelik ulusal düzeyde ampirik ve politika odaklı araştırmalar için uygulanabilir bir mali çerçeve sunmaktadır. Anahtar Kelimeler: Mali Yerelleşme, Konaklama Vergisi, Yerel Mali Kapasite, Gelir Paylaşımı, Bölgesel Kalkınma JEL Sınıflandırma Kodları: H71, H77, H72, R51, R58