Bu çalýþma, Türkiye’de 1992 yýlýndan itibaren uygulanan matrah artýrýmý düzenlemelerini kapsamlý bir þekilde incelemekte ve deðerlendirmektedir. Matrah artýrýmý, mükelleflerin geçmiþ dönemlere iliþkin beyan ettikleri matrahlarýný belirli oranlarda artýrmalarý karþýlýðýnda vergi incelemesinden muaf tutulmalarý esasýna dayanan bir uygulamadýr. Çalýþmada, 3787, 4811, 6111, 6736, 7143, 7326 ve 7440 sayýlý kanunlarla yürürlüðe konulan matrah artýrýmý uygulamalarý detaylý olarak ele alýnmýþ, bu uygulamalarýn hukuki temelleri, ekonomik gerekçeleri, avantaj ve dezavantajlarý karþýlaþtýrmalý olarak deðerlendirilmiþtir. Yapýlan deðerlendirmede, matrah artýrýmý uygulamalarýnýn zaman içinde kapsamýnýn geniþlediðini, uygulama sýklýðýnýn arttýðýný ve bu durumun mükelleflerde “beklenti oluþturma” etkisi yarattýðý tespit edilmiþtir. Çalýþma, matrah artýrýmý uygulamalarýnýn vergi adaleti, eþitlik ve vergiye gönüllü uyum ilkeleri açýsýndan deðerlendirilmesini saðlamakta ve politika yapýcýlara öneriler sunmaktadýr. Anahtar Kelimeler: Matrah artýrýmý, Vergi Affý, Mali Sürdürülebilirlik, Vergiye Gönüllü Uyum. JEL Sýnýflandýrma Kodlarý: K34, H3.